Bar Fariña

Bon de Arriba, 40. Beluso (Bueu)

O teu cabelo dourado

Todos temos un pobo a xeito de locus amoenus. Un lugar distinto, con raíces nel ou non, ao que acudir ás veces para lavar a cara da rutina. O meu é unha parroquia costeira como case todas as da península do Morrazo. O seu nome é Beluso. Se isto fose unha introdución entrañable dunha aldea imaxinaria, algo así como un Villar del Río, diría que Beluso é un lugar pequeno pero con xente. Unha xente que vai camiñando e sempre que saúdan indican o seu rumbo inequívocamente: "vou por aí arriba" ou "vou para alá abaixo". Os cans que andan soltos, que non son poucos, tamén están sempre en movemento, paseando. É moi raro asomar á Carreira, antes da igrexa, e non ver un can solitario para arriba ou para abaixo neses trescentos metros de recta.

Bar Os Cantareiros

Tan sinxelo coma ir pola rúa e que che diga o compañeiro: "hei, nese bar teñen bandeiras do Celta na porta ¿entramos?". Imposible negarse ao reclamo. Estabamos nunha zona moi próxima a miña casa e a menos de 50 metros dun establecemento tan emblemático do pincho con tapa como é o Orensano. Era a primeira vez que pisabamos "Os Cantareiros" e en canto pedimos os primeiros viños, axiña souben que non sería a última. 

Chourizos, viño do condado e Iago Aspas